رسیدی! دقیقا همان موقع که باید! در دهانه سیاهچال بی تفاوتی ها. در آستانه احتزاز دست ها به نشانه تسلیم.گمانم دید قلب نیمه جانم را چشمان نافذ دِلَت. شنید آوای خسته ولی آشنایش را و آمد که جان بخشد نقطه نقطه ی روح و جسمم را. گرمای قلب مهربانش بود یا شعشعه خیره کننده پرتو خورشید بِروی گیسوان بلندش نمیدانم. وسعت بی اتمام زیبایی مردمکانش بود یا سِحر کلمات جادویَش نمیدانم.هر چه بود، عشق بود!او به من دوست داشتن را طوری آموخت که تا حال نمیدانستم.پ.ن: سال ۲۰۲۴ میلادی رو رو ابرا به پایان کار میرسونم. خدایا

و باز زمستان رسید و دانه های نرم برف بارید بِروی پَستی ها و بلندی های خاطر مان در سالی که گذشت. بارید تا لکه های شوم بختی را بپوشاند در حافظه هامان برای همیشه. شاید هم خواست تا بنشیند بر بلندای روحمان در خاصترین لحظه های امسال تا زینتی باشد در خور تابلوی جاودان ذهن.آری بلندترین نقطه ای که روح من از ازل به خود دیده و آن هم، همه از منت حضور تو. پ. ن.:تو برای من اثبات قانون بیستم شمس هستی که میگه: عشق، قانون شکن ترین قانون هستی است.